تفاوت ورزشکاران مقیم در ارتفاعات و سطح دریا از لحاظ استقامتی

تفاوت ورزشکاران مقیم در ارتفاعات و سطح دریا از لحاظ استقامتی
ورزشکاران استقامتی مدارسی مثل دانشگاه نیومکزیکو و دانشگاه ایالتی کلرادو _ پس از چندین سال زندگی و تمرین در ارتفاعات بیش از 5000 فوت (1524 متر) _ دستخوش سازگاری های فیزیولوژیکی مانند افزایش حجم گلبول‌های قرمز خون، افزایش تراکم مویرگی، و افزایش تراکم میتوکندری در تارهای عضلانی خود می‌شوند. این سازگاری‌ها نه تنها اکسیژن رسانی به عضلات فعال را افزایش می‌دهند، بلکه از راه متابولیسم هوازی باعث بهتر شدن توانایی تارهای عضلانی برای تولید ATP نیز می شوند. در نتیجه، این دسته ورزشکاران می توانند برای تامین ATP مورد نیاز تا حد زیادی به سوخت و ساز هوازی تکیه کنند و بدین ترتیب سوخت و ساز بی هوازی و اثرات خسته کننده افزایش اسیدیته را به حداقل برسانند. بنابراین، اگر ورزشکاران استقامتی مقیم ارتفاعات، در سطح دریا رقابت کنند سازگاری‌های فیزیولوژیکی را تجربه می کنند، که برایشان مفید است. با وجود این لزوماً به این معنا نیست که آن ها پیروز خواهند شد، زیرا تمرین، انگیزه و استعداد طبیعی همگی در عملکرد ورزشی موثرترند.
مهرداد | دوشنبه 1 ارديبهشت 1399
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید