سازو کار تشنگی

سازو کار تشنگی
تشنگی، میلی آگاهانه به نوشیدن است و باعث حفظ آب‌رسانی و تعادل آب در بدن می‌شود. میل به نوشیدن در چند ناحیه در هیپوتالاموس پایش می‌شود که به اسمولالیته پلاسما حساسند. این مناطق احتمالاً میل به نوشیدن را از گیرنده‌های محیطی حساس به اسمولالیته، اطلاعات مربوط به مایع مغزی-نخاعی، غلظت سدیم برون سلولی مغز و حجم مایعات برون سلولی دریافت می‌کنند. هنگامی که آب بدن دفع می‌شود، غلظت مواد محلول در خون و دیگر مایعات بدن افزایش می‌یابد و سازوکار تشنگی تحریک می‌شود. این روند فرد را به نوشیدن مایعات تحریک می‌کند. با دریافت مایعات، غلظت مواد محلول به حد طبیعی بر می‌گردد و میل به نوشیدن کاهش می‌یابد. یکی از نشانه‌های اولیه آب‌زدایی نسبی عبارت است از: احساس "تشنگی دهان" این حس شروع به نوشیدن را به دنبال دارد. زمانی که سازوکار تشنگی فعال می‌شود یا میل به نوشیدن تحریک می‌شود، آب‌زدایی عملاً رخ داده است. در انسان، سازوکار تشنگی به سرعت منجر به بازگرداندان تعادل آب نمی‌شود؛ زیرا عوامل حس کننده تشنگی (کم آبی) در انسان خیلی کند عمل می‌کنند. به دنبال فعالیت ورزشی، کل آبی که در یک دوره‌ی آب‌رسانی مجدد 3 ساعته خورده می‌شود، نوعاً تنها 60 تا 70 درصد آب دفعی را جایگزین می‌کند. به علاوه، پس از فعالیت ورزشی، بخشی از مایعات خورده شده در قالب ادرار از بدن دفع می‌شوند. تعادل آب اگر باید در طولانی مدت حفظ شود، باتوجه به مطالب یاد شده و از آنجایی که پاسخ سازوکار تشنگی در انسان کند می‌باشد و تنها پس از آب زدایی محدود، روند آن آغاز می‌شود، ورزشکار باید عاقلانه رفتار کند و قبل از شروع جلسه فعالیت ورزشی، مایعات بخورد.
مهرداد | يكشنبه 28 ارديبهشت 1399
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید