عملکرد استقامتی در سرما

عملکرد استقامتی در سرما
بر خلاف عملکرد عضلانی، اکسیژن مصرفی بیشینه و زیر بیشینه با قرار گرفتن حاد (کوتاه مدت) در معرض دماهای سرد تحت تاثیر قرار نمی‌گیرند، مگر آنکه دمای داخلی (مرکزی) بدن کاهش یابد که نشانه اولیه هیپوترمی می‌باشد. شایان ذکر است تأثیر زیان بار فعالیت ورزشی تا دمای 35 درجه سانتی‌گراد زیر صفر نیز (31 درجه فارنهایت) نیز تاکنون بر بافت ریه‌ها ثابت نشده است. تصور می‌شود انجام فعالیت استقامتی در آب و هوای سرد، پتانسیل نایژه ناشی از فعالیت ورزشی (EIB) (برای مثال؛ کاهش قطر نایژک‌ها در ریه‌ها) را افزایش می‌دهد. نایژه تنگی، بسیاری از ویژگی‌های آسم را دارد و در افرادی که آسم ناشی از فعالیت ورزشی دارند، فعالیت ورزشی استقامتی می‌تواند EIB منجر شود. بسیاری بر این باورند هوای سردی که وارد ریه‌ها می‌شود می‌تواند تأثیر مشابهی بر همه افراد داشته باشد. با وجود این، هر چند انجام فعالیت ورزشی استقامتی در هوای سرد، بر سرعت دویدن و پارامتر‌های فیزیولوژیکی تأثیر می‌گذارد، اما معلوم شده است تنها آن دسته افرادی که به EIB مبتلا می‌باشند این تأثیر نایژه تنگی را تجربه می‌کنند. در حقیقت، از آنجایی که اسکی بازان و دونده‌ها از پوشش‌های مناسب استفاده می‌کنند، تأثیر انواع محیط‌های سرد نوعی بر عملکرد استقامتی آن‌ها به حداقل می‌رسد. با افزایش دما از 5 به 25 درجه سانتی‌گراد (41 تا 77 درجه فارنهایت)، عملکرد دوندگان ماراتن به تدریج کاهش می‌یابد و بنابراین به نظر می‌رسد تهدید جدی پر گرمایی باشد تا کم گرمایی.
مهرداد | شنبه 10 خرداد 1399
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید