آمادگ هوازی، فقط آمادگی قلبی نیست!

آمادگ هوازی، فقط آمادگی قلبی نیست!
برمی‌گردیم به سال 1950، زمانی که دانش ما درباره آمادگی جسمانی و اثرات تمرین بر قلب، محدود بود. چون تمرین منجر به کاهش ضربات قلب استراحت و ورزش می‌شد، آن را آمادگی قلبی _ عروقی نامیدند. همچنین، زمانی که اثرات تمرین روی برداشت و انتقال اکسیژن را دریافتیم، بعدا آمادگی قلبی _ تنفسی نامیده شد. سپس در سال 1967، دکتر جان هولوژی کتاب خود درباره اثرات تمرین روی تارهای عضلانی را منتشر کرد (سلول‌هایی که عضلات را تشکیل می‌دهند ماننده عضلات دو سر بازویی، بازویی قدامی و همسترینگ). مطالعات نشان داد تمرین هوازی، آنزیم‌های اکسیداتیو را دو برابر میکند. همچنین، عضلات ورزیده از اکسیژن بهتر استفاده میکنند؛ به عبارت دیگر، هر چه فرد بیشتر تمرین کند، عضلات او بهتر و بیشتر از اکسیژن استفاده می‌کنند. از این مرحله به بعد ما آمادگی جسمانی را به عنوان حداکثر توانایی فرد برای گرفتن، انتقال و استفاده از اکسیژن تعریف کردیم. واژه آمادگی قلبی "قسمتی از آمادگی هوازی را شرح می‌دهد، اما از تاثیرات تمرین روی تارهای عضلانی چشم پوشی می‌کند. هنگامی می‌توانید برنامه تمرینی آمادگی جسمانی را به صورت صحیح طراحی کنید که آمادگی جسمانی را به صورت کامل درک کنید. فقط با بالا بردن ضربان قلب نمی‌توانید آمادگی جسمانی را بهبود بخشیده و آمادگی هوازی مناسبی به‌دست آوردید؛ اگر این طور بود، پس با ایجاد ترس و افزایش ضربان قلب نیز آمادگی جسمانی بهبود خواهد یافت. همچنین، با استفاده از عضلات مختلف نیز نمی‌توانید به سادگی ضربان قلب را افزایش دهید و به تناسب برسید؛ بلکه باید از گروه‌های عضلانی بزرگ به صورت منظم استفاده کنید تا به وسیله فعالیت بدنی (دویدن، دوچرخه سواری و ...) اکسیژن به عضلات فعال برسد. ضربات قلب، اغلب به عنوان مقدار اکسیژن مصرفی استفاده می‌شود که وسیله اندازه گیری شدت ورزش است. اما عضلات اسکلتی (عضلاتی که در یک فعالیت استفاده می‌شوند) هدف تمرین است. نقش قلب، تامین اکسیژن و انرژی برای عضلات فعال است. درون عضلات، یک واکنش شیمیایی بین اکسیژن و چربی یا کربوهیدرات اتفاق می‌افتد. این واکنش اکسیداسیون نامیده می‌شود. وقتی در داخل یک سلول عضله اکسیداسیون اتفاق می‌افتد که کربوهیدرات و چربی با اکسیژن واکنش نشان داده و انرژی آزاد می‌شود. به این ترتیب می‌تواند سبب ایجاد حرکت در عضلات شود. همچنین، این واکنش دی اکسید کربن و آب تولید می‌کند که توسط تعریق و تنفس، از بدن دفع می‌شوند. تمام این فرایند سوخت و ساز (متابولیسم) هوازی نامیده می‌شود. زمانی که عضلات نتوانند اکسیژن کافی دریافت کنند، تولید انرژی بسیار کاهش می‌یابد.
مهرداد | چهارشنبه 19 شهريور 1399
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید