قدرت بخشش

قدرت بخشش
ماها در زندگی مون ممکنِ کاری کردیم که لطمه ای خوردیم و صدمه ای دیدیم و توی زندگی عقب افتادیم...اتفاق جبران پذیر یا جبران ناپذیری افتاده و خودمون را مقصر می دونیم یا ممکن از طرف شخصی بوده باشد... از الان به بعد هر وقت یادش میافتیم که چه کاری با خودمون و زندگی مون کردیم یا طرف مقابل با ما کرده حالمون بدِ!! اونایی که بخشیدن که چه عالی... روح بلند و بزرگی دارند... اما برخی از ماها، کسانی هستیم که خودمون و دیگری رو می توانستیم ببخشیم و نبخشیدیم!!! آیا اجازه داریم به خاطر بخشی از گذشته مون که خطا کردیم، آینده مون را به نابودی بکشانیم!! عاقلانه است؟! پس خودمون را می بخشیم، اگر که بخش کوچکی از زندگی مون خراب شده، بخش بزرگتری که در سال های آینده داریم خراب نشود... چرا؟ چون خودم و آینده ام و زندگیم رو دوست دارم... چون نمیخوایم بقیه عمرمون تباه شود... چون یه قطعه از زندگی مون رفت، نمیخوایم بقیه قطعات این پازل از بین برود... کافیه کمی به این جملات فکر کنیم... ببخشیم و فاصله سلامت مون رو حفظ کنیم... بخشش: اعلام به طرف مقابل نیست؛ بخشش یک امر بیرونی نیست؛ بخشش یک اتفاق درونی است؛ سوال: چجوری می شود این التهاب رو کنترل کرد؟ همه راهکار رو بریزیم دور... که میگن از موقعیت دور شو و اینکار رو بکن و ... یک روش بیشتر ندارد اون هم اینکه ماها "من مون" خیلی پر رنگِ... میگیم فلانی به "من" توهین کرد... مال "منو" خورد... آبروی "منو" بُرد... حال "منو" گرفت... وقتی میخوایم برجی بسازیم و ببریم بالا، ساختمان رو اول خراب می کنیم، ساختمان قبلی که خراب شد و گود برداری کردیم و اسکله زدیم و فونداسیون می زنیم و پایه ریزی می کنیم و و بتن می ریزیم و میایم بالا؛ برجی می سازیم که هر کسی می بیند مات و متحیر شود... پس "من مون" رو خراب کنیم!! اگر میخواهیم برجی زیبا بسازیم به این بخش از کلام امیرالمومنین در نهج البلاغه خطبه 192؛ ضرورت عبرت از گذشتگان توجه کنیم: اگر خدا غرور و تکبر ورزیدن را اجازه می فرمود، حتما به بندگان مخصوص خود از پیامبران و امامان (ع) اجازه می داد، در صورتی که خدای سبحان تکبر و خودپسندی را نسبت به آنان ناپسند، و تواضع و فروتنی را برای آنان پسندید... عکس اصلی این پست از: unsplash.com
فاطمه | چهارشنبه 28 اسفند 1398
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید